قاتل اعتماد؛ وقتی اسکرین‌شات‌ها حریم خصوصی را نابود می‌کنند!

اتاق تاریک بود و تنها نور آبی‌رنگ گوشی روی صورت سارا می‌تابید. ضربان قلبش را در گلو احساس می‌کرد؛ ترکیبی از هیجان، ترس و رهایی. انگشتانش روی کیبورد می‌لرزید وقتی برای پریسا نوشت:

«پری، باورم نمی‌شه دارم اینو بهت می‌گم… ولی من واقعاً عاشق «امیر» شدم. همون پسری که ردیف اول کلاس معماری می‌شینه. اون اصلاً روحش هم خبر نداره که من هر روز فقط به امید دیدنش میام دانشگاه. تو رو خدا این پیش خودمون بمونه، اگه کسی بفهمه از خجالت آب می‌شم…»

پریسا بلافاصله ری‌اکشن قلب فرستاد و نوشت:

«وای سارا! چقدر جذاب! خیالت راحت، رازت پیش من توی گاوصندوقه…»

سارا با لبخندی از سر آسودگی، گوشی را کنار گذاشت و خوابید. او فکر می‌کرد دیوارهای چت خصوصی‌شان سنگی و نفوذناپذیرند.

صبح روز بعد، سارا وارد محوطه دانشگاه شد. اما انگار یک چیزی درست نبود. به محض ورود به سلف، پچ‌پچ‌ها شروع شد. چند نفر از هم‌کلاسی‌هایش با لبخندهای کنایه‌آمیز به او نگاه می‌کردند و سرشان را به هم نزدیک می‌کردند.

در راهروی دانشکده، ناگهان با «امیر» روبرو شد. امیر نگاهی سرد و سنگین به او انداخت، پوزخندی زد و مسیرش را عوض کرد!!

سارا گیج و منگ، گوشی‌اش را چک کرد. در گروه عمومی تلگرامِ ورودی‌شان، عکسی دست‌به‌دست می‌شد که تمام جهانش را آوار کرد: اسکرین‌شات چت دیشب با پریسا!

پریسا نه تنها راز او را نگه نداشته بود، بلکه آن را برای یکی دیگر از دوستانش فرستاده بود تا فقط کمی «غیبت» کنند، و آن دوست هم برای دیگری… و حالا تمام دانشگاه می‌دانستند سارا چه رازی در دل داشته است.

پریسا، صمیمی‌ترین دوستش، تنها با یک «فشار همزمان دکمه پاور و صدا»، خصوصی‌ترین لایه‌ی احساسی سارا را به یک کالای عمومی و ابزاری برای تمسخر تبدیل کرده بود.

این داستان، روایت غریبی نیست. برای بسیاری از ما، فضای مجازی به امتداد اتاق خواب یا میز کافه تبدیل شده است؛ جایی که فکر می‌کنیم دیوارهایش محکم هستند، غافل از اینکه هر لحظه ممکن است کسی از این دیوارها «عکس‌برداری» کند.