راستش رو بخواید، دیجی‌باجی از یه نگرانی شروع شد. نگرانی برای همه‌ی ما. ‌ همه‌ی ما توی دنیایی هستیم که هر روز بمبِ اطلاعات روی سرمون می‌باره. هر طرف یه خبره، یه ترنده یا یه راهنمای جدید. اما نکته اینجاست که هیچ‌کس به ما یاد نداده چطوری بین این همه شلوغ‌پراکندگی، حقیقت رو پیدا کنیم. خیلی از ما دخترها ساعت‌ها وقتمون رو توی اینستاگرام یا توییتر می‌گذرونیم، اما هیچ‌کس بهمون نگفته که اون «الگوریتم‌ها» چطوری تصمیم می‌گیرن چی رو به ما نشون بدن، یا چطور بفهمیم یه خبر واقعاً درسته یا فقط یه تله‌ست برای جذب لایک. ‌ نتیجه‌اش می‌شه چی؟ گاهی اوقات خیلی راحت گول می‌خوریم، یا حس می‌کنیم چون فلان چیز رو نمی‌دونیم یا فلان ترند رو دنبال نکردیم، یه جای کار ما می‌لنگه (همون حس لعنتیِ عقب موندن یا FOMO). تهش می‌بینیم که بدون اینکه متوجه بشیم، اجازه دادیم این اپلیکیشن‌ها تصمیم بگیرن چه حسی داشته باشیم یا به چی فکر کنیم. ‌ دیجی‌باجی جواب این وضعیت بود. ما نیومدیم که بترسونیم یا بگیم «این کار غلطه»، بلکه اومدیم تا با هم یاد بگیریم چطور دوباره فرمان زندگی دیجیتالمون رو دست بگیریم.