با این حال، نمی‌شود انکار کرد که ترافیکِ سنگینِ زندگیِ مدرن، گاهی ما را مجبور می‌کند دنبال میان‌بر بگردیم. ابزارهای خلاصه کردن، مثلِ تابلوهای راهنمای مسیرند. آن‌ها خوبند برای اینکه بفهمیم آیا این مسیر اصلاً به مقصدی که ما می‌خواهیم می‌رسد یا نه. می‌توانند به ما بگویند کدام کتاب ارزشِ آن را دارد که روزها و شب‌هایمان را پایش پیر کنیم.

اما اشتباهِ بزرگ زمانی رخ می‌دهد که تابلوی راهنما را با خودِ مقصد اشتباه بگیریم. ما برای «تمام کردن» کتاب‌ها به دنیا نیامده‌ایم، برای «تغییر کردن» با کتاب‌ها آمده‌ایم. شاید بهتر باشد به‌جای بلعیدنِ صدها خلاصه‌ی بی‌روح، با طمأنینه پای صحبتِ چند کتابِ عمیق بنشینیم. بگذاریم کلمات، آرام و بی‌صدا، مثل گرد و غباری که روی پنجره می‌نشیند، بر ذهنمان بنشینند و زاویه‌ی دیدمان را تماشایی کنند.

در نهایت، معرفت نه در انبار کردنِ اطلاعات، که در همان مکث‌هایی است که میانِ دو سطر اتفاق می‌افتد؛ جایی که کتاب تمام می‌شود و زندگی، با تعبیری تازه، آغاز می‌گردد.